Omgaan met Emoties.

Het zal wellicht niet de laatste maal zijn dat ik iets neerpen over emoties. Ik ben een kind van de verloren generatie. En wat doen wij? We trekken onze plan. We doen dat al heel ons leven. Meestal uit zich dat in het positieve. Er zijn zovele ontwikkelingen die zich rondom ons hebben voltrokken en er was geen handleiding over hoe wij die nieuwigheden ons eigen konden maken zonder al te veel kleerscheuren. Meestal positief dus, echte ontdekkingen die ons leven boeiender maakten: kleuren-TV (ja, als kind nog zwart/wit gekeken!), computers, internet, sociale media, streamingdiensten, GSM, … noem maar op. Maar ook omgaan met een energiecrisis, hoge intresten op leningen of een hoge werkloosheid toen we afstudeerden. Er veranderde veel in de wereld rondom ons, net toen wij echt volwassen werden en ons eigen gezin startten. Er was geen tijd om ons zorgen te maken, geen tijd om even stil te staan, geen tijd om onze emoties te laten ontwikkelen tot volwaardige, verwerkte gedachten. Emoties uiten, erover praten, dat was ook helemaal niet een vertrekpunt in onze opvoeding. Onze ouders groeiden in een periode van financiële vooruitgang en waren voorstander van een strenge opvoeding. Studeren en werken, dat was het credo. Niet stilstaan en gevoelens een rol laten spelen in wat we deden. Zo is het in ieder geval bij mij gegaan.

Deze week was er veel media-aandacht voor het proces van de ouders die hun eigen 9-jarige kindje Raoul hadden doodgemarteld en in een sporttas hadden gedumpt in een meer. Een onbeschrijfelijk verhaal van verwaarlozing en agressie. Naar de verslaggeving kijkend, werd ik overmand door emoties. Hoe is het mogelijk dat ouders zoiets aandoen aan hun kindje? Ik kon en kan het niet vatten. Op hetzelfde moment zei ik tot mezelf: Zoroaster beheers je! Laat die golf van agressie van en op een ander niet tot je komen. Het was moeilijk om te blijven kijken. Het verhaal beheerste het tv-journaal, dag-na-dag. Ik keek met een half oog.  Het is waarschijnlijk niet uniek aan onze generatie, zo verslingerd geraken tussen interesse en afkeer, maar wat ik vreemd vond was dat ik het mezelf begon te verwijten dat ik die dubbele gevoelens ervoer. Iets vertelde me dat ik me niet mocht zo laten meeslepen, me misselijk laten worden bij het aanhoren van een relaas dat zich zo ver van mijn eigen leefwereld heeft afgespeeld. Dat dat fout was. Een vreemde vaststelling bij mezelf. Niet de eerste keer. Ze hebben beiden 30 jaar opsluiting gekregen, die beulen van hun eigen kindje.